Από τη Σταλίδα, τεμπέλες σε οδηγούν έως την αρχή του μονοπατιού, που ξεκινά μερικές δεκάδες μέτρα πιο ψηλά, εκεί που τελειώνουν τα σπίτια του χωριού. Χωρίς να έχω καμία πληροφορία για την κατάσταση του ή ακόμα και για την ύπαρξη του, μπορώ να πω ότι χάρηκα όταν είδα το λιθόστρωτο κομμάτι, σημάδι ότι το μονοπάτι υπήρχε και δεν είχε περάσει με τη δημιουργία του δρόμου, στη λήθη.

Μόνο που η χαρά μου μετατράπηκε σε ερωτηματικό για ακόμα μια φορά, όσο αφορά την ορθότητα του εγχειρήματος μου, όταν μετά από εκατό μέτρα το λιθόστρωτο χανόταν σε μία στροφή και εγώ άρχισα τα ...σλάλομ ανάμεσα στις κοτρόνες.

Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν κουβάλαγα την βαριά τσάντα με τα φωτογραφικά, καθώς ο εξοπλισμός μου δεν ήταν παρά μια pocket camera. Έτσι μπόρεσα να κάνω λίγο περισσότερο ποδήλατο. αλλά η αγαπημένη μου Nikon μου έλειψε στ’ αλήθεια, όταν προσπαθούσα να καταγράψω την περιπέτειά μου, αλλά και να αποτυπώσω τις εξαίρετες εικόνες που αντικρίζει κανείς στην τραχιά κρητική γη. Βέβαια μην φανταστείτε πως τα τεράστια αγκωνάρια που ξεπηδούν από το χώμα σου αφήνουν και πολλά περιθώρια για ήρεμη και εύκολη ποδηλασία...

Παρ’ ότι είναι μια μέρα καλοκαιρινή, σήμερα υπάρχουν πυκνά σύννεφα που κρύβουν το ήλιο, κάνοντας την ανάβαση λιγότερο επώδυνη, όσο αφορά στη ζέστη, αλλά και το κάψιμο από τον ήλιο. Ο ιδρώτας όμως που κυλάει από το κορμί μου και η στάθμη στο παγούρι με το ισοτονικό κατεβαίνει γρήγορα. Είναι λίγο αργά όταν ανακαλύπτω ότι για ανάλογα εγχειρήματα θα πρέπει να βάλω και δεύτερη βάση στο ποδήλατο για ένα ακόμα παγούρι ή να χρησιμοποιώ το camel pack. Η απόσταση που διανύω δεν είναι μεγάλη αλλά μαζί με την ταυτόχρονη ανάβαση κάνουν τα πράγματα κουραστικά.

Ο καινούργιος δρόμος Ηρακλείου- Αγ. Νικολάου έχει κόψει ένα τμήμα του βουνού πάνω από τη Σταλίδα με αποτέλεσμα να έχει χαθεί τμήμα από το μονοπάτι. Προς μεγάλη μου έκπληξη υπάρχει μια μεγάλη σιδερένια πεζογέφυρα, που επιτρέπει τους διαβάτες να περάσουν στη απέναντι μεριά.
Αμέσως μετά τη γέφυρα υπάρχει μια υποτυπώδης συρμάτινη περίφραξη. Η αυτοσχέδια πόρτα «κλειδώνει» με λίγο σύρμα, και δεν έχεις παρά να την ανοίξεις και να περάσεις, φτάνει να μην ξεχαστείς και την αφήσεις ανοικτή γιατί θα δραπετεύσουν τα κατσίκια, όταν έρθουν να βοσκήσουν στα εν λόγω κομμάτι.

Σε κάποια σημεία το μονοπάτι γίνεται πιο ομαλό, σε κάποια άλλα αναγκάζομαι να πάρω το ποδήλατο στον ώμο. Η επιλογή να φορέσω τα παπούτσια με τα PSD και την άκαμπτη σόλα αποδεικνύεται λάθος. Δεν είναι μόνο ότι γλιστράνε πάρα πολύ στα βράχια, αλλά πληγιάζουν και τα πόδια, δημιουργώντας ένα ακόμα πρόβλημα.

Έχω διανύσει σχεδόν το 1/3 από το μονοπάτι, ήτοι 500 μέτρα σε 25 λεπτά, ένας αρκετά καλός χρόνος -  αλλά τώρα η κούραση αυξάνει γεωμετρικά. Το καλό είναι ότι λίγο πιο ψηλά το μονοπάτι διακόπτεται από το δρόμο που ανεβαίνει στο Μοχό, όποτε εάν δεν θέλεις να συνεχίσεις από το κακοτράχαλο μονοπάτι, έχεις την επιλογή ή να ακολουθήσεις μια ασφάλτινη ανάβαση, ή να επιστρέψεις πίσω γρήγορα και ξεκούραστα.

Μια μικρή πινακίδα λίγο πιο ψηλά στο δρόμο καταδεικνύει τη συνέχεια του μονοπατιού, εκεί που υπάρχει μια ακόμα αυτοσχέδια πόρτα. Ακολουθεί η ίδια διαδικασία, ξετυλίγεις το σύρμα, ανοίγεις, περνάς, κλείνεις, ξανά τυλίγεις...

Το μοναστήρι της Παναγίας Θεογενήτορος σηματοδοτεί το τέλος του μονοπατιού, έτσι μπορώ να έχω ένα σημείο αναφοράς για το πόσο απέχω από το τέλος του.

Στα περίπου ¾ της διαδρομή.�, το μονοπάτι απλά έχει εξαφανιστεί λόγω μια κατολίσθησης που πολύ πιθανό να δημιούργησε η κατασκευή του δρόμου. Αυτό είναι και το δυσκολότερο κομμάτι, καθώς αναγκάζεσαι να κουβαλήσεις το ποδήλατο στον ώμο πάνω στις κυλιόμενες πέτρες- και ειδικά εάν κάνεις το δικό μου λάθος να φοράς τα ακατάλληλα σκληρά παπούτσια. Επίσης δεν υπάρχει κανένα σημάδι για το προς τα πού θα κατευθυνθείς στην απότομη πλαγιά.

Εγώ πάντως αποφάσισα να συνεχίσω σε μια «θεωρητική» ευθεία και δικαιώθηκα για αυτή την επιλογή μου. Μια ακόμα διακοπή από τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο, και συνεχίζω στο τέταρτο και τελευταίο κομμάτι του μονοπατιού, που βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση, καθώς είναι καλά συντηρημένο.

Όταν φτάσω στο μοναστήρι, κάνω μια στάση για να πάρω μια ανάσα αλλά και να απολαύσω την πανέμορφη θέα που ξεδιπλώνεται κάτω από τα πόδια μου.

Είναι καλοκαίρι και η Κρήτη βιώνει τη full season της, αλλά εδώ πάνω ακολουθούν πιο χαλαρούς και ήρεμους ρυθμούς, καθώς οι επισκέπτες λιγοστοί. Απομένουν τριακόσια μέτρα χωματόδρομου έως την άσφαλτο, και από εκεί κανένα χιλιόμετρο μέχρι το χωριό Μοχό, με χαλαρό πετάλι για να ξεπιαστούν τα πόδια.

Η ζωή αλλά και οι παραστάσεις σε αυτό το χωριό είναι εντελώς διαφορετικές από αυτές που συναντάς σε Μάλια και Χερσόνησο, μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά. Παππούδες που κάθονται έξω από τα σπίτια και κουβεντιάζουν, πέτρινα παραδοσιακά σπίτια, στενά δρομάκια. Κατευθύνομαι προς το κέντρο του χωριού, που βρίσκεται η πλατεία με τις ταβέρνες. Η αναπλήρωση της χαμένης ενέργειας είναι το πρόσχημα που θα χρησιμοποιήσω για να θρονιαστώ στην ταβέρνα του «Γινού». Ακούγεται αντιαθλητικό αλλά αδύνατον να αντισταθείς στις κρητικές λιχουδιές. Σύντομα το τραπέζι γεμίζει για να εξαφανιστούν όλα λίγο αργότερα. Καλά θα αναλογιστείτε πως μπορείς να επιστρέψεις με γεμάτο στομάχι; Εύκολα, καθώς υπάρχουν 7 χιλιόμετρα κατηφόρας και η βαρύτητα θα τα αναλάβει όλα...