Ποια είναι η πιο αξέχαστη στιγμή από αγώνα μπάσκετ;
Η πρώτη ανάμνηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι από τον ευρωπαϊκό τελικό του 1987. Ήμουν μέσα στο γήπεδο για να δω τους τρεις τελευταίους αγώνες της εθνικής. Ήμουν μικρή και είχα πάει με τους γονείς μου. Στον τελικό ήταν εκπληκτικά, το χαρήκαμε πάρα πολύ. Θυμάμαι συγκεκριμένα ότι κοντά εκεί που καθόμασταν καθόταν και ο Ντράζεν Πέτροβιτς, ο οποίος παρακολουθούσε τον αγώνα με τους συμπαίκτες του. Ήμουν ενθουσιασμένη που ήμουν τόσο κοντά του. Έτσι, πήρα το θάρρος και πήγα να του ζητήσω αυτόγραφο, κι εκείνος επειδή δεν είχε πάνω του χαρτί δέχτηκε να υπογράψει πάνω στην κάρτα του πατέρα μου. Όμως από την στιγμή που υπέγραψε το αυτόγραφο, η εθνική άρχισε να χαλάει. Ο πατέρας μου ήταν αρκετά θυμωμένος, αλλά κατάφερα να την σώσω! Είναι πολύ σημαντικό ενθύμιο για μένα.

Θυμάσαι όλες τέτοιες παρόμοιες στιγμές;
Έχω πάει σε πολλούς αγώνες και τελικούς γενικά. Ένα ακόμα παιχνίδι που θυμάμαι έντονα ήταν για τον ελληνικό πρωτάθλημα ανάμεσα στο Μαρούσι και τον Παναθηναϊκό. Διαφορετικός αγώνας από αυτόν της εθνικής, και φυσικά τελείως διαφορετικά συναισθήματα. Ίδιες αντιδράσεις όμως, μιας και το μπάσκετ όπως και κάθε άλλο άθλημα ξυπνά έναν άλλο σου εαυτό. Είμαι Παναθηναϊκός, αλλά έχω φίλους και σε άλλες ομάδες που τους στηρίζω ανεξαρτήτως φανέλας. Και φυσικά, πάντα υποστηρίζω την εθνική ομάδα. Γενικά, μου αρέσει πολύ η ατμόσφαιρα που δημιουργείται εντός του γηπέδου, ο παλμός και η ένταση που έρχεται από το παιχνίδι. Σε συνεπαίρνει. Όταν παίρνεις μέρος σε κάτι τόσο μαζικό, με τόσους πολλούς ανθρώπους να υποστηρίζουν το ίδιο πράγμα με σένα σε απογειώνει. Αρκεί βέβαια να μην φτάσουν τα πράγματα στα άκρα.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου παίκτης από αυτούς που έχεις δει να παίζουν στην εθνική ομάδα;
Δεν είναι μόνο ένας. Ίσως ο Σπανούλης λίγο παραπάνω. Πάντα τον θαύμαζα γιατί έχει την άνεση στο παρκέ και γιατί τον παρακολουθούσα από τότε που έπαιζε στο Μαροούσι. Αναμφισβήτητα είναι ένας από τους παίκτες που με έχει εντυπωσιάσει. Θα είναι απώλεια για την εθνική ομάδα, όπως και οι υπόλοιποι παίκτες που δεν θα αγωνιστούν όπως ο Διαμαντίδης και ο Περπέρογλου. Είναι γεγονός όμως πως όσοι συμμετέχουν θα δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό για την εθνική ομάδα. Και φυσικά θα πρέπει να τους στηρίξουμε.

Με τόσα πολλά μεγάλα ονόματα εκτός, ποιες πιστεύεις ότι είναι πιθανότητες της Ελλάδας στη Λιθουανία;
Πιστεύω στην εθνική ομάδα. Έχει κάτι το μαγικό. Τα καταφέρνουν πάντα με έναν μοναδικό τρόπο και για αυτό τους λατρεύω. Είναι κάτι που δεν μπορείς να προβλέψεις. Τόσα πρωταθλήματα, τόσα τρόπαια, δεν έρχονται από το πουθενά. Σαν την ομάδα γυναικών του πόλο αυτό το καλοκαίρι. Το ίδιο όπως το 1987 με τους Γκάλη, Φασούλα και Γιαννάκη. Η ίδια ιστορία το 2005. Πιστεύω ότι η εθνική ομάδα μπορεί να τα καταφέρει και φέτος!