Ο Έλληνας φίλαθλος δεν είναι μόνο κάφρος. Δεν είναι μόνο κλωτσιές, κυνηγητά, ντου στα γήπεδα, φωτιές στα καθίσματα, καπνογόνα και μαχαιρώματα. Αυτή είναι μια δυσάρεστη μειονότητα. Το καταλάβαμε, καθισμένοι στις κερκίδες του ΟΑΚΑ χτες.

Στον αθλητισμό ισχύει η αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων. Ότι δώσεις, παίρνεις. Η εθνική ομάδα μπάσκετ, λοιπόν, εδώ και τριάντα χρόνια, προσφέρει ήθος, αξιοπρέπεια, μάχη ως το τέλος για τη νίκη, χωρίς δεκανίκια, χωρίς ύπουλα χτυπήματα κάτω από τη μέση. Αξιοπρεπείς πάντοτε παρουσίες στο παρκέ. Χωρίς σκαμπανεβάσματα, χωρίς εξάρσεις ενθουσιασμού ή ηττοπάθειας, χωρίς ατομικές σκοπιμότητες. Με σύμπνοια πάντα και πνεύμα ομοψυχίας. Με διάθεση να υπερβεί ατομικά συμφέροντα. Ότι κερδίζει, το κερδίζει εντός παρκέ και μόνο. Έχει κάνει περήφανους όλους τους Έλληνες, όχι μόνο στις νίκες, αλλά και στις ήττες. Κανείς δεν ξεχνάει τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου "και τ’ άλλα παιδιά". Είναι ο καλός μας εαυτός.

Τα «άλλα παιδιά», λοιπόν, χθες βράδυ έφαγαν τριάντα πόντους από την Αμερική, στο τελευταίο φιλικό της ομάδας, πριν από τον Γολγοθά του Mundobasket της Τουρκίας, που ξεκινά σε 48 ώρες. Μόλις έληξε το παιχνίδι (59-87 για την ιστορία), εισέπραξαν το ...ζεστό χειροκρότημα του κόσμου, ως ένδειξη ανταμοιβής και στήριξης. Δέκα και πλέον χιλιάδες φίλαθλοι, βροντοφώναξαν έτσι ένα ζεστό «δεν πειράζει» για τον Ζήση, για τον Σπανούλη, για τον Διαμαντίδη και τους υπόλοιπους. Στο κάτω κάτω μην ξεχνάμε πως σε τέτοια φιλικά λίγο πριν μια μεγάλη διοργάνωση επικρατούν άλλες σκοπιμότητες. Γίνεται συντήρηση δυνάμεων και δε δείχνεις ποτέ τα καλά σου χαρτιά στον αντίπαλο.

Μια υγιής αντίδραση από φίλους του μπάσκετ που έχουν μνήμη και που ξέρουν να συγχωρούν: Μην ξεχνάς ότι η ίδια ομάδα, πριν από λίγες μέρες έπαιζε ξύλο με κάτι Σερβόπουλα. Αλλά ο σωστός φίλαθλος ξέρει να δίνει τόπο στην οργή και να κρατάει μόνο τα θετικά.

Η «άλλη» Ελλάδα, πήγε να κάνει την εμφάνισή της στην αρχή του παιχνιδιού, αλλά μπήκε στο περιθώριο: Κατά την παρουσίαση της εθνικής Ελλάδος, στο άκουσμα του ονόματος «Βασίλης Σπανούλης», υπήρξαν μεμονωμένα σφυρίγματα και αποδοκιμασίες, προφανώς από εκείνους που δεν έμαθαν να αποδέχονται ότι ο αθλητισμός είναι επαγγελματικός και θεωρούν ότι η μεταγραφή του διεθνούς παίχτη στον Ολυμπιακό από τον Παναθηναϊκό, ισοδυναμεί με ύβρις. Εισέπραξαν όμως το κράξιμο και τη θυμηδία των υπολοίπων και ήταν «κυρίες» για το υπόλοιπο του αγώνα. Θα μπορούσαν κάλλιστα να συνεχίσουν τα γιούχα, αφού ο Kill Bill ήταν αρνητικότατος. Έκατσαν όμως ήρεμα – ήρεμα στις θεσούλες τους και μπορεί να έβαλαν και μυαλό.

Η «άλλη» Ελλάδα πήγε και έσκαψε τις προάλλες το γήπεδο της Νέας Σμύρνης για να μην παίξει η ΑΕΚ, κάνει ντου και πλακώνει στο ξύλο φιλάθλους σε φιλικά παιχνίδια Παναχαϊκη – Παναιτωλικός και Πιερικός – Λάρισα!

Εκείνων που ξέρουν ότι πήγαν να δουν ένα φιλικό παιχνίδι και ας χάσουν. Δεν πειράζει. Ξέρουν ότι το μπάσκετ είναι σαν μια παρτίδα πόκερ. Υπάρχουν στιγμές που μπλοφάρεις. Χάνεις σήμερα για να κερδίσεις αύριο, που είναι το κρίσιμο, το καθοριστικό ματς.

Αλλά το μπάσκετ είναι δίκαιο σπορ. Αν δεν είσαι καλύτερος, δεν θα κερδίσεις ο κόσμος να χαλάσει. Χθες λοιπόν η Ελλάδα ήταν σαφώς κατώτερη. Η dream team USA, που αποτελείται από μικρομεσαίους NBAer έκανε θραύση και κέρδισε δίκαια.

Ε, και; Πριν από μια τετραετία, οι ίδιοι παίχτες ταπείνωσαν ολόκληρο Le Bron James, ξεφτίλισαν έναν Greg Antony και ποδοπάτησαν έναν superman Dwight Howard, παίρνοντας πανηγυρικά την πρόκριση για τον τελικό του Mundobasket της Ιαπωνίας.

Κι όταν λέμε "η άλλη Ελλάδα", να εξηγούμαστε, δεν εννοούμε απαραίτητα τους οπαδούς του ποδοσφαίρου. Εχουμε από καιρό πηδήξει αυτά τα χαρακώματα που έβαζαν παλαιότερα κάποιοι για δικούς τους λόγους. Εννοούμε απλά την Ελλάδα που δεν πρέπει να υπάρχει. Και που μερικές φορές δείχνει να χάνει το ματς απέναντι στον καλό μας εαυτό. Οπως χτες...